Je bent hier
blog_ik_hak_je_hoofd_eraf_1.png

"Ik hak je hoofd eraf!"

"Ik hak je hoofd er af!" Tot drie keer toe hoor ik deze heftige zin als ik in de speeltuin zit. Een jongen van een jaar of 8 staat op het klimtoestel en heeft een zwaard in zijn hand. Zijn kleinere zusje ligt en hij staat naast haar met het zwaard boven haar hoofd. Een tijdje volg ik het spel vanaf een afstandje tot mijn zoon mee wil spelen, dan besluit ik erop te reageren.

Blog_kinderen_aan_het_hek_insta.png

"Wat zijn jullie aan het doehooooeeeeen?!"

Mama, waarom zijn de blaadjes groen? Papa, waarom is de lucht blauw? Zomaar wat vragen die je op een dag kunt krijgen van kleine kinderen. Nieuwsgierige kinderen die alles, maar dan ook écht alles willen weten.. Herken je dit? Nou, ik in elk geval wel! Zeker toen de kinderen nog kleiner waren ging dit soms de hele dag door. En eerlijk is eerlijk; gek werd ik er af en toe van van! Soms zei ik dan dat we een spelletje gingen doen wie t langste zijn mond kon houden. Heerlijk was dat, even 30 hele seconden geen gevraag en geen geklets. Nu zijn mijn kinderen inmiddels wat ouder en kan ik soms een paar minuten genieten van stilte, maar toch gebeurde er vanochtend iets wat mij liet nadenken over dit onderwerp.

Blog_ik_weet_niet_of_kinderen_wel_een_zegen_zijn.png

"Ik weet niet of kinderen wel een zegen zijn"

Precies in de periode dat ik het pittig heb en het druk is thuis met de kinderen maakt er iemand een opmerking die hard binnen komt. Een opmerking die zo onverwachts kwam, dat ik even niet wist wat ik ermee moest. Gelukkig heb ik er gelijk op kunnen reageren, maar het heeft me wel aan het denken gezet. Herken je dit?

schapen.jpg

Rust vinden bij God

Help! Ik weet het echt niet meer! Dit is vast iets wat jullie allemaal wel herkennen! Een help! Wat nu?! Elke ouder zal dit vroeg of laat een keer hebben, ik had het laatst.  Al maanden tob ik met mijn gezondheid. Als moeder kun je eigenlijk niet ziek zijn, je moet altijd doorgaan, de boel draaiende houden. Je kent het vast, huishouden, voor de kids zorgen.. het gaat elke dag door. Het was zo dat ik vaak geen auto kon rijden, niet kon voorlezen, vaak niet naar buiten kon omdat mijn ogen het daglicht niet konden verdragen. Als moeder kan dit natuurlijk niet. De kids willen toch gebracht en gehaald worden van en naar sport, speelafspraakjes etc. Dit herkennen jullie vast! En dan komt het moment dat je denkt: Helpt! Ik weet het nu echt niet meer! Mijn gezin heeft voor me gebeden, maar het leek wel alsof er geen antwoord kwam. We ( ook mijn kinderen) hebben vaker voor zieken gebeden en genezingen gezien en God horen spreken. Hoe leg ik dit aan de kids uit? Dat we niet altijd gelijk een antwoord horen? Maar dan ineens.. op het moment dat ik de MRI-scanner ingeschoven werd kwam ineens psalm 23 in mijn gedachten: De HERE is mijn herder, mij ontbreekt niets; Hij doet mij nederliggen in grazige weiden; Hij voert mij aan rustige wateren; Hij verkwikt mijn ziel. In gedachten herhaal psalm 23 een aantal keer. Heer, verkwik mijn ziel, geef me kracht!  Ineens besef ik me dat ik me soms gek laat maken door alles wat er gebeurd maar dat ik bij God mag schuilen en uitrusten. Hij wil me brengen naar grazige weiden, alleen bij Hem vind ik volledige rust en vrede. Dat is het! soms laten we ons gek maken door de dagelijkse dingen, maar bij Hem is rust en vrede. Een vrede die alle verstand te boven gaat! Een vrede die we in elke situatie kunnen ervaren. Vrede omdat God bij ons is. Een les die ik vaak aan mijn kinderen mee geef, maar soms zelf zo hard nodig heb!